logo





سرشار از آرزو برای سالی که آغاز می گردد!

چهار شنبه ۱۲ دی ۱۳۹۷ - ۰۲ ژانويه ۲۰۱۹

ابوالفضل محققی

abolfazl_mohagheghi_0.jpg
من آرزو دارم! آرزوی جهانی انسانی! جهانی خالی از فقر ،خالی از استبداد ،خالی از رنج وزشتی وابتذال . جهانی پر از رویا های انسانی که کودکان شادمانه در آن به چرخند ودر کنار عزیزان خود آرام گیرند. جهانی که پدربزرگ ها ومادر بزرگ ها در پیرانه سری خود بی دغدغه با نوه های خود صفا کنند و توان این را داشته باشند هدیه ای ولو کوچک به انازه بک سوت سوتک برای نوه های خود بگیرند! با فراغ بال در پارک ها با آن ها بگردند .
درکتاب کشتی با بادبان سفید نوشته" چنگیز آیتماتف" پسرک کوچک غرق در داستان پدر بزرگ در آرزوی رفتن به سرزمین زیبا ئی است که زیبائی آن از پاکیزگی آنسان های آن است !سرزمینی که گوزن شاخ طلائی برای تولد هر نوزاد ننوئی از رنگین کمان زندگی برای او هدیه می آورد .

اندکی آن سو تر مادری تاجیک در بحبوحه جنگ دوم جهانی برای دخترک خود افسانه می گوید. افسانه پیاله آرزو ! پباله ای که اگرکسی صبحگاهان آنرا لبالب از شبنم گل های نرگس وشقایق کند! هر آرزوئی داشته باشد بر آورده می شود !فردا صبح دخترک با پیاله ای بر دست از نرگسی به نرگسی واز شقایقی به شقایق دیگر می رود و پیاله از اشک وشبنم پر می سازد." آرزو می کنم جنگ نباشد وپدرم به خانه برگردد."

در صحنه دیگری از زندگی مادری مریضدربستر و پزشگی بر بالین او .دخترک کوچک می شنود که پزشک می گوید "با فرو ریختن آخرین برگ های این درخت بیمار هم خواهد رفت." در تاریک روشن صبح "دست های کوچک دخترک برگ ها را به شاخه ها می بست ."

جهان امروز چه می کند با این روح های لطیف کودکانه؟ حتی داستان ها هم خالی از این پیام های انسانی گردیده است .دیگر کسی سراغ سرزمین کوچک با مردمان پاکیزه را نمی گیرد. دیگرگوزن شاخ طلائی با ننوئی از عشق برای کودکان ازمیان درختان جنگل ظاهر نمی شود .دیریست پاکیزکی مفهوم انسانی خود از دست داده است. دیگر والت ویتمنی که برای پادشاهیش پنجره ای به کوچه باغ ،برای تخت سلطنتش خوشه ای از گندم وبرای خوشبختیش رنگین کمانی از عشق آرزو کند شعر نمی سراید .

چه میزان جهان در دست های جنگ طلبان و غارتگران ومستبدان، زیبائی و انسانیت خودرا از دست داده است. رویاهای کودکان تیره تروتلخ ترشده است . میلیون ها کودک آواره جنگ ، میلیون ها کودک کار، فقر، تیرگی آینده ای که جنگ افروزان برنامه ریزش می کنند چهره جهان را ترسناک ساخته است. شبح ترسناکی که هر روز سایه خود بر جهان را بیشتر وبیشتر می گستراند. جهان بی رگ ، جهان خشن وبی روح !

کودک مهاجری در اردوگاه مرزی ترامپ ساخته دور از پدر ومادر چشم از جهان فرو می بندد .در سکوت مطلق خبری ! مدیای امروز جهانی مسئله اش نهار ملکه صد ساله و شام خوردن ترامپ در تنهائیست در کاخ سفید! که نتوانسه برای تعطیلات به فلوربدا برود!این مدیا را غم کودکان نیست !

انسان در کجای جهان ایستاده است؟ رویا های کوچک کودکان را چه کسی پاسخ خواهد داد ؟ چه کسی در این سال نو برای دوفرزند نسرین ستوده و نرگس محمدی خواهد گفت که مادرنشان چرا وبه کدامین جرم چنین نا جوانمردانه در زندان های جمهوری اسلامی محبوسند؟کسی راغم هزاران کودک یمنی که درزیر بمباران های روزانه منادیان دمکراسی کشته می شوند نیست!

سالی دیگر بر عمر جهان افزوده می شود بی آن که وجدان بشری بر حساسیت وتعهدش در مقابل این همه جنایت افزوده شود." به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را ؟"

من هم باکاسه ای بر دست! لبریز از اشگ می نویسم وجهان را و وجدان های بیداررا به حداقل این آرزو وهمبستگی فرا می خوانم. آرزو می کنم جنگی نباشد !تلاش می کنم در حد توان خویش منادی صلح این زیباترین کلام در روزهای تلخ آخر سال 2018 باشم.

من آرزو دارم! آرزوی جهانی انسانی! جهانی خالی از فقر ،خالی از استبداد ،خالی از رنج وزشتی وابتذال . جهانی پر از رویا های انسانی که کودکان شادمانه در آن به چرخند ودر کنار عزیزان خود آرام گیرند. جهانی که پدربزرگ ها ومادر بزرگ ها در پیرانه سری خود بی دغدغه با نوه های خود صفا کنند و توان این را داشته باشند هدیه ای ولو کوچک به انازه بک سوت سوتک برای نوه های خود بگیرند! با فراغ بال در پارک ها با آن ها بگردند .

آرزوی بزرگی نیست اما به نظر محال می رسد . وجود انسان چه میزان انباشته از آرزوست؟ آرزوئی با من است !

نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد