logo





یاد باغهایِ گل سرخ

يکشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۷ - ۰۵ اوت ۲۰۱۸

ا. رحمان

طنابها ،
نمادِ عاشقان آویخته -
از تیرکها ،
می دانستم ،
- عشق را به دار آویختند -

شلیک گلوله ها ،
نمادی از باران خون
در میدانها ،
آری می دانستم ،
- آزادی را به خون کشیدند -

و صدای تک تیر ،
نمادِ حزینِ تیرِ خلاص ،
دستی رو به آسمان
و دستی تا فَرق آغشته ،
از نگاه دژخیم
خون می بارد ،
..........................

آه...خاوران
در خاک تو توفانها
فرو نشستند

در قلب خونین ات
امواج توفنده دریا ها
آرام گرفتند

و تندرها...
آنسان باز ماندند
که جهان در طلوعش
باز ایستاد
که نور از آخرین عاشقِ گلگون
برگرفت

خاوران ،
در خاک گرم تو
غرور کوه ،
صخره های رفیع نیلگون
و چشمانی که هنوز بازند
رودها به دریا
می ر سند ،
تا یادِ باغهای گلِ سرخ
در گورهای بی نشان
تا همیشه ابد باقی ماند

و سالی از پسِ سال های ظلمت ،
در این پهندشتِ خاک
هنوز لاله های امید
بی دریغ -
می رویند و...
هر سال شکوفه می بندند

و این گونه است
از پسین سالیانِ
کبودِ وحشت و اندوه
عکس هایتان قاب شده
در قلب ها یی که عاشقانه
می تپد
........................

ما ،
در مرز استحالهِ نور و امید
می دانیم ،
ایستاده اید در سپیده دمان
که معبر خورشید را
بشارت می دهید ،

و جسدها یمان را به خاک
آتش و ...
باد
خواهیم سپرد ،
تا مشتی خاکستر
با زمین دل سوخته همنفس بماند

اما... آرزوهایمان را
در مزارهای بی نشان
در خاوران
باز خواهیم یافت .

رحمان : ۱۳ / ۵ / ۱۳۹۷


نظر شما؟

نام:

پست الکترونیک(اختياری):

عنوان:

نظر:
codeimgکد روی تصویررا اينجا وارد کنيد:

نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد