این رژیم از همان بدو استقرار، پایه های خود را در تقض آزادی، نفی دموکراسی ،سلب و سر کوب حقوق مردم، تلفیق دین و دولت و کشتار های های جمعی و فردی بنا نمود.
یورش و حمله نظامی به کردستان از جمله به دلیل آن صورت گرفت، که خمینی ورژیم تازه به قدرت رسیده در تهران، نمی توانست کردستان را که درآن نسبتا روابط ومناسبات آزاد و دمو کراتیک وجود داشت، تحمل کند.

در این یک سال به سان سال های گذشته نامه های چندی از دوستان و هم بندان و خانواده های این قربانیان قتل عام سال ۶۷ به دستمان رسیده و دردناک تر و البته امید بخش تر نیز نامه هائی ست که از فرزندان خردسال یک ساله و چند ماهه آن روز آن ها. که امروز رشید پسران و دختران دادخواه و عدالت طلب این میهن اند دریافت می داریم که به سهم خود در تکمیل کار ما مفید واقع شده اند، اما همگی آگاهیم که هنوز مجموعه عناصر بر مسند نشسته در حکومت آن روز و امروز جمهوری اسلامی به جز آقای منتظری که اظهاراتش نقش به سزائی داشته است، در این مورد مهر سکوت بر لب زده اند. ما همان طور که پیشتر هم نوشته ایم منبع اصلی اطلاعاتمان مراجعه به سازمان ها سیاسی ای است که افرادی به عنوان عضو و یا هواداری از آن ها به قتل رسیده اند و البته پس از انتشار کتاب، رسیدن شواهدی که خود به طور بلا واسطه یا یکی از بستگان بوده اند و یا همبند و بالاخره همکار یا همشهری و ...

ما ضمن تایید حقانیت آذربایجانی‌ها در طرح مطالبات فرهنگی، زبانی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی خویش، اعتقاد داریم که مبارزه برای تامین دموکراسی از مبارزه برای تامین حقوق اولیه اهالی مناطق اتنیک کشور جدا نیست، ما سیاست‌های تبعیض‌آمیز حکومت‌های مرکزی ایران را که موجب عقب‌ماندگی نسبی مناطق مختلف و ایجاد شکاف قومی در جامعه ایران شده است را به شدت محکوم می‌کنیم.
لذا بدین‌وسیله ضمن محکوم نمودن هرگونه مصادیق خشونت، شکنجه، تحقیر و توهین و نقض حقوق فردی بازداشت‌شدگان و با درخواست از رسانه‌های مستقل و سازمانهای حقوق بشری جهت پوشش خبری و حمایت از آنان، خواهان آزادی سریع و بی‌قیدوشرط و ارجاع پرونده آنها به یک محکمه عادله هستیم.

آنچه که می تواند ضرری را که به این خانواده ها وارد شده در طی سالهای طولانی، چه با از دست رفتن عزیزانشان و چه با مجموعه ی تبلیغات و فشارهایی که علیه آنها به وجود آمده است جبران کرد عدم به وجود آمدن شرایطی است که دوباره اینگونه جنایات بتوانند به وجود بیایند. مساله ی مرکزی دادخواهی اینست که دیگر هرگز چنین مباد.
به طور مشخص با دادخواهی موافقم, با محاکمه ی آمران و عاملان موافقم, با نقش مسئولیت پذیری همه ی مسئولان که در آن زمان وجود داشتند و هستند موافقم, باید در این رابطه صحبت کنند, عذرخواهی کنند اگر مجرم نیستند. و اگر اینگونه نگاهی داشته باشیم خود دادگاه و محاکمه، مساله ی اصلی و مرکزی دادخواهی هست اما همه ی آن نیست.

تیتر های مطالبی که در ماه گذشته به اصطلاح در دفاع از شیوا و مقابله با "حکم اعدام" برای او نوشته شده بود به نظر من بیش از هر چیز نمایانگر عدم شناخت از فضای سیاسی و شیوه پیشبرد یک کمپین اعتراضی و دفاعی داشت. این عده با پیش بینی و پذیرش حکم "اعدام" برای او به اصطلاح به این حکم معترض و از شیوای "سرو ایستاده" و "قهرمان" و "فرشته" دفاع کرده بودند. واقعیت این است که شیوا نظر آهاری به عنوان یکی از زندانیان سیاسی که با فعالیت های خود توانسته بود توجه افکار عمومی را به نقض حقوق بشر در ایران و همچنین وضعیت زندانیان سیاسی جلب کند پس از آزادی همچنان به فعالیتهای خود ادامه داد.

هدف اصلی کسانی که سکان دار دستگاه قضایی ایران هستند، این است که با ممانعت از فعالیت فعالان حقوق بشر، روزنامه نگاران، وکیل های مستقل و کنش گران اجتماعی، دایره ی کنش های اجتماعی و به خصوص حقوق بشری و حقوقی را محدود کنند و اگر بشود به صفر برسانند. در ایران پرونده سازی کردن کاری است رایج. برای من هم پرونده ی سوء استفاده ی مالی پس از خروج ام از ایران مطرح شد، وگرنه چرا تا زمانی که من در ایران بودم، چنین اتهامی به من تفهیم نشده بود و اکنون همه ی تیرها و کمان ها به سوی من نشانه رفته اند و هر انگی که بخواهند به من می زنند؟

مادران پارك لاله، مادراني هستند كه فرزندانشان بخاطر شركت در راهپيمايي اعتراضي، آرام و ميليوني پس از انتخابات دوره دهم رياست جمهوري به صرف اعتراض به نتيجه انتخابات كشته شدند. اعتراضي كه با شليك مستقيم به سمت ميليون ها معترض پاسخ گفته شد و در نتيجه آن ده ها تن به قتل رسيدند.

اکنون سه سال است که بر گورستان خاوران قفل زده اند و به خانواده ها و مادران اجازه نمی دهند بر مزار فرزندانشان گرد آیند. این گورستان که با همه گورها متفاوت است نه سنگی بر گوری و نه نهالی و درختی در خاک. خاک است و خاک. زمینی است خشک که بارها و بارها با بلدوزر خاک ان را زیر رو کرده اند یا اجازه داده اند در انجا کسان دیگری مرده هایشان را دفن کنند.

به او گفتم، مادرم، عمو کیوان برای انتقال فرزندانش از زندان انفرادی به بند عمومی، مدتی است اعتصاب غذای خشک کرده و با فرا رسیدن ماه رمضان فقط با آب و چائی، سحر و افطار می کند. خیلی ناراحت شد و گفت برای سلامتی دوستان و عمو کیوان هم شمع روشن می کنم و دعایشان می کنم. (با انتقال زندانیان به بند عمومی،عمو کیوان از دیروز به اعتصاب غذای خود پایان داد)

ایا اعتصاب غذا ی نامحدود تنها راه حل برای رسیدن به خواسته های زندانیان است .ایا راه معقولی است برای رسیدن به خواسته های زندانی؟ ایا در لحظه کنونی درایران شرایطی وجود دارد که زندانی روح و حسمش را به خطر اندازد ؟ ایا گوش شنوایی برای خواسته های بر حق زندانی وجود دارد ؟ اعتصاب غذا این اخرین راه به نظر نمی رسد در این شرایط سخت و دشوار سرکوب، به اولین راه تبدیل شده است؟.

شما، رای قاضی مثلا با تجربه ما را مطالعه فرمایید و همزمان، از فوران این همه ادبیات و هوش وذکاوت و تیزبینی و استقلال و بند و تبصره و استناد قانونی او در پوست نگنجید تا بدانید و آگاه شوید امورات قضایی فرزندان بی پناه و زندانی ما توسط چه عبید زاکانی های برمسند قضا نشسته ای دست به دست می شود.

مانگونه که آگاه هستید، پانزدهمین اجلاس عادی شورای حقوق بشر از تاريخ ۱۳ سپتامبر تا اول اکتبر ۲۰۱۰ در شهر ژنو برگزار خواهد شد.
در ارتباط با اين رويداد سازمان غيردولتی بين المللی سودويند که در عرصه های توسعه و گسترش حقوق بشر در کشورهای رشديابنده فعاليت می کند و دارای مقام مشورتی سازمان ملل متحد می باشد، همچون اجلاس پیشین شورای حقوق بشر، کنفرانس های جانبی ويژه ای را در مورد نقض فاحش حقوق بشر در ايران تدارک ديده است.

هنگام ظهور اسلام، درشبه جزیره عربستان ودرجوامع غیر یهودی هم، به دلیل اینکه زن، هم جنبه ناموسی داشت و هم جنبه مالکیت وجزء اموال محسوب می شد، زنای بااو تجاوز به ناموس و مال به حساب می آمد و گاهی دو قبیله را به جان یکدیگر می انداخت و قتل های متعددی را درپی خود می آورد.
درجامعه پیش رفته و امروزی بشر، یعنی در اروپا و آمریکای قرن بیست ویکم میلادی هرچند محدود، هنوز انسان شاهد قتل های از این گونه می باشد بااین فرق مهم که این قتل ها توسط جامعه ویا حکومت ها صورت نمی گیرند و جنبه فردی دارند.

دفاع از حقوق وکلا، از ابتدایی ترین وظایف کانون وکلا و یکی از مهمترین دلایل ایجاد این قدیمی ترین نهاد مدنی حقوقی است. بنابراین به عنوان یک وکیل، یکی از اعضای کانون وکلای دادگستری مرکز، و همچنین به عنوان یک موکل، از شما که در راس یکی از قدیمی ترین نهادهای مدنی ایران نشسته اید درخواست دارم در مقابل این گروگانگیری و انتقام کشی، سکوت نکنید. هم اکنون، یکی از اعضای این نهاد، به دلیل پذیرش وکالت و دفاع از حقوق آسیب دیدگان، به همراه اعضای خانواده اش، تحت شدیدترین فشارها قرار دارند و سکوت شما، نه تنها به معنای عدم انجام وظیفه دفاع از وکلای مدافع است بلکه استقلال شما از دستگاه قضایی-امنیتی را نیز مورد تردید قرار خواهد داد. امروز زمان این است که هر یک از ما، تا جایی که در توان داریم، علیه سیاست گروگانگیری و انتقام جویی اقدام کنیم؛ سیاستی که اگر دیروز شیرین عبادی و امروز، محمد مصطفایی قربانیان آن بوده اند، فردای روز، گریبان تک تک ما را خواهد گرفت.

مرحله دوم و نهایی بررسی ادواری جهانی پرونده حقوق بشری جمهوری اسلامی به تاریخ ده ژوئن ۲۰۱۰ (بيست خرداد ۱۳۸۹) در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد صورت پذيرفت.
به این مناسبت تعدادی از مدافعان حقوق بشر ايرانی عضو سازمان های غير دولتی دارای مقام مشورتی سازمان ملل متحد علاوه بر موضع گبری در صحن شورای حقوق بشر در ارتباط با مضامين مختلف شورای حقوق بشر و از جمله بررسی ادواری جهانی پرونده حقوق بشری جمهوری اسلامی، اقدام به برگزاری جلسات جنبی در شورای حقوق بشر نيز نمودند.

نقض سیستماتیک حقوق بشری آذربایجانیها در ایران در ماه ژوئن ۲۰۱۰ نیز همچون ماههای گذشته ادامه داشت. فعالین مدنی مورد بازداشتهای خود سرانه و طولانی مدت قرار گرفته و کماکان از حق داشتن وکیل در دوران بازداشت محروم بوده و مسئولین قضایی از بیان علت دستگیری و اتهامات آنها امتناع می کنند

در کنار، خبرهای تا این تاریخ رسیده، محتوای اغلب گردهمایی ها و مراسم سالانه زندانیان سیاسی در اروپا را متفاوت از گذشته نشان نمی دهد. گویا سرکوبهای اخیر هنوز بخش بزرگی از جامعه ایرانی مقیم خارج را تکان نداده و آنان را از پیله هاشان خارج نکرده است.
در عوض ظرف چند سال گذشته نطفه هایی بسته شده و هستند برنامه گزارانی که بالاخره از خر شیطان پیاده شدند و این بار قصد دارند با شکافتن پوسته ایدئولوژیک سرکوب سیاسی، جنایتهای سی و یک سال گذشته را در اشکالی انسانی ثبت، نقد و افشاء نمایند.

موضوع: نشر توهینها و تهمتهای کهنه و تاریخی به مردمان یارسان، در روزنامه
جمهوری اسلامی شماره 8933 به مورخ 9 تیر ماه 1389 خورشیدی برابر
با 30. ژوئن 2010 میلادی

نقض سیستماتیک حقوق بشری آذربایجانیها در ایران در ماه می ۲۰۱۰ نیز همچون ماههای گذشته ادامه داشت. فعالین مدنی مورد بازداشتهای خود سرانه و طولانی مدت قرار گرفتند و از حق داشتن وکیل در دوران بازداشت محروم بودند. فشار بر تشکلها و فعالین دانشجویی آذربایجانی و زندانیان اقلیت دینی اهل حق در ماه می نیز همچون ماههای گذشته ادامه یافت. همچنین مقامات صدا و سیمای ایران در ماه می اعلام کردند که پخش کارتون و برنامه های ویژه کودکان و نوجوانان در صدا و سیمای استانی به زبان ترکی آذربایجانی قدغن است. از سویی دیگر بر اثر بی توجهی مقامات حکومتی به مسئله محیط زیست در این ماه فاجعه ای محیط زیستی در شهرهای مراغه و بناب به وقوع پیوست.

دیروز ساعت چهار بعدازظهر برای گرامی داشت یاد و خاطره جان باختگان راه آزادی سی خرداد سال ۱۳۸۸ و همدردی با مادر و پدرشان و همچنین برای دیدار پدر و دو برادرم با مترو به طرف بهشت زهرا حرکت کردم. ساعت ۵ به آنجا رسیدم و از آنجا با تاکسی به قطعه ۲۵۷ رفتم. اطراف این قطعه، پر از نیروهای امنیتی و لباس شخصی بود. از ماشین پیاده شدم ولی فضا را غریب یافتم. نه انسانی در آنجا می دیدی و نه گلی. صاحبان گورها نیز در انتظار قطره آبی و عطر گلی، در زیر آفتاب می سوختند.

یگانه حضور اجتماعی جامعه تبعیدی ایرانی که فاقد خصلت تدافعی است و در ذات و بنیان اش ریشه ی نظام استبداد مذهبی را نشانه می گیرد، مراسم سالانه یادمان زندانیان سیاسی و جانباختگان دهه ی شصت زندانهای ایران است. اما این ادعا کجا و واقعیتِ مراسم و گردهمایی های سالانه ی ما کجا؟

کارگروه بررسی ادواری جهانی، که مطابق با با قطعنامه 1/5 شورای حقوق بشر مصوب 18 ژوئن سال 2007 تشکیل شده است، جلسه هفتم خود را از هشتم تا نوزدهم فوریه 2010 برگزار کرد. بررسی پرونده¬ی جمهوری اسلامی در دیدار یازدهم، در تاریخ 15 فوریه 2010 برگزارشد. مسئولیت سرپرستی هیأت نمایندگی ایران با دبیر شورای عالی حقوق بشر قوه قضاییه، محمد جواد لاریجانی بود. در جلسه¬ ای که در تاریخ هفدهم فوریه 2010 برگزار شد کارگروه گزارش خود را درباره¬ی ایران به تصویب رساند.

»  مشتی که نمونه خروار است
»  یادنامه از اوین برای فرزاد کمانگر، علی حیدریان و فرهاد وکیلی
»  دستم بگرفت و پا به پا برد
»  آقای کروبی هیچ می‌دانید خاوران کجاست؟
»  ظلم تا کجا؟
»  هر چه بیشتر بکشند، ممکن است از تعداد معترضین بکاهد ولی بر عزمشان می افزاید!
»  شش نامه از فرزادکمانگر آموزگار اعدام شدهءکرد
»  گزارش ماهانه انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران(آداپ)- آوریل ۲۰۱۰
»  گزارش ماهانه (فروردین ماه ۱۳۸۹) در مورد نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ایران
»  "زنان سفیدپوش" کوبایی،در محاصره لباس شخصی ها
»  صلح یعنی زندگی آزادانه با حفظ کرامت انسانی
»  شیرین عبادی: میدانم که ایران دموکرات خواهد شد
»  گزارش ماهانه انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران(آداپ)- مارس ۲۰۱۰
»  فریاد زیستن در جهان مرگ زدگان
»  شاهدی بر جنایات دولتی در بازداشتگاه کهریزک
»  گزارش ماهانه انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران(آداپ)- فوریه ۲۰۱۰
»  ایران: مجازات اعدام سیاست دولتی ایجاد وحشت
»  ترجمه نامه سرگشاده خانم پرستو فروهر به جامعه بين المللی حقوق بشر
»  گزارش ماهانه(اسفند ۱۳۸۸) در مورد نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ايران
»  مادری از تبار خاوران از میان ما رفت
»  در انتهای غم همیشه پنجره ای باز است،
»  باز هم تهدید و ارعاب برای رفتن به خاوران!
»  از ضرورت دادخواهی تا پایان یک تلاش
»  گزارشی از وضعیت محمد رسول اوف
»  سخنرانی شیرین عبادی در کانون صلح اسلو